ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 870

เย่เฉินกับเซียวชูหรันก็นั่งลงด้านขวาของป้าหลี่ ตามที่ป้าหลี่บอก ส่วนคนอื่นๆ ก็นั่งถัดไปเรื่อยๆ

พอนั่งลง ป้าหลี่ก็มองเด็กๆ ทุกคน แล้วก็พูดอย่างพอใจว่า “เด็กๆ ขอบคุณพวกเธอมากนะที่ยังไม่ลืมป้า แล้วก็ยังมาเยี่ยมป้า！”

ทุกคนก็รีบพูดว่า “ป้าหลี่ ป้าพูดอะไรกันครับ พวกเราสมควรทำแบบนี้อยู่แล้วนะครับ”

ป้าหลี่ก็ถาม “หลายปีมานี้ พวกเธอสบายดีกันนะ? ”

ทุกคนก็ยิ้มพูดว่า “ขอบคุณป้าหลี่ที่เป็นห่วง พวกเราสบายดี”

ออกจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ามาหลายปี ทุกคนก็มีเส้นทางชีวิตเป็นของตนเอง แต่โดยรวมแล้ว ส่วนมากพวกเราก็เป็นแค่คนธรรมดา ต่อให้เมื่อก่อนมีความอุดมการณ์กว้างไกลเพียงใด หลังจากเข้าไปในสังคมแล้ว ก็มักจะถูกความเป็นจริงโจมตีจนต้องพ่ายแพ้ไป ในชีวิตที่ธรรมดาๆ สุดท้ายแล้วก็กลับมาสู่สามัญ

แต่ละคนก็เปลี่ยนไปมาก มีคนไม่น้อยที่ตอนพูดเรื่องของตนเอง ถึงแม้จะจำแกล้งทำเป็นสบายๆ แต่ทุกคนแค่ฟังก็รู้ว่าเป็นอย่างไร ชีวิตของแต่ละคนก็ไม่ค่อยเป็นดั่งฝันเท่าไรนัก

พวกเขาไม่มีใครคอยหนุนหลัง ไม่มีใครช่วยเหลือ ในสังคมนี้ ได้แต่อาศัยตนเองต่อสู้ไปทีละนิด สามารถเป็นอย่างคนอื่นได้ ก็ถือว่าไม่เลวแล้ว อยากจะเป็นคนที่อยู่เหนือคน ก็ไม่ต่างอะไรกับฝันลมๆ แล้งๆ

ในตอนนี้ มีคนถามเจี่ยงหมิงว่า “เจี่ยงหมิง ได้ยินมาว่าคุณทำงานเป็นผู้อำนวยการของบริษัทในจินหลิงที่เข้าตลาดหุ้นงั้นหรือ? ”

เจี่ยงหมิงก็ยิ้มอย่างได้ใจ แล้วพูดว่า “ใช่ ผมทำตำแหน่งผู้อำนวยการมาได้ครึ่งปีแล้วล่ะ！”

พอพูดออกไป คนที่โต๊ะหลายคนก็อึ้ง แล้วพูดว่า “คุณพระ ตำแหน่งผู้อำนวยการบริษัทในตลาดหุ้น เงินเดือนแต่ละปีไม่หลานแสนเลยหรือ? เจี่ยงหมิงก็เก่งไม่เบาเลยนะ ถึงว่าสามารถออกรถเบนซ์ออกมาขับได้！”

เจี่ยงหมิงก็พูดเย่อหยิ่งว่า “ไม่เท่าไรหรอก จะว่าไปแล้ว แต่ละปีผมได้ค่าตอบแทนหลายแสน ก็แค่มีใช้ไปวันๆ เท่านั้น！”

พูดถึงจุดนี้ เขาก็แกล้งถอนหายใจพูดว่า “แต่ว่า เงินเดือนก็ไม่มากอะไร แค่พอกินอิ่ม ที่มีได้ก็เพราะค่าคอมมิสชั่นและเงินโบนัสทั้งนั้นแหละ”

พอพูดคำนี้ออกไป พวกคนที่ชอบประจบเขา ก็หัวเราะกันออกมา

ต่อให้เย่เฉินวางท่าดีแค่ไหน ก็ถูกเจี่ยงหมิงมาท้าทายหลายครั้งหลายครา น่ารำคาญมาก ก็เลยพูดไปนิ่งๆ ว่า “ใช่สิ ทุกๆ วันก็ซักผ้าทำกับข้าว เก็บของในบ้าน ชีวิตสบายมากเลย ไม่มีเวลาออกไปหางานทำเลย”

เย่เฉินก็พูดความจริง แต่พอเข้ามาในหูของเจี่ยงหมิง ราวกับเป็นเรื่องตลกเสียอย่างนั้น

เขาหัวเราะลั่น แล้วประชดว่า “ผมว่านะเย่เฉิน ทุกคนก็รู้ดี นายจะยังคอยรักษาหน้าอยู่ทำไม? ผมไม่เชื่อหรอกว่าแค่ลูกเขยที่แต่งเข้าตระกูลผู้หญิงไป จะมีชีวิตที่สบายได้！”

พูดไป เขาก็ตั้งใจพูดว่า “เอ่อนี่ อย่างน้อยพวกเราก็โตมาด้วยกัน บอกตามตรง พอดีว่าผมอยากจะรับสมัครผู้ช่วย นายมาเป็นผู้ช่วยผมพร้อมกับเจิ้งเสียงไหม? ”

------------