ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 871
คนชื่อจิ้งเสียงที่เจี่ยงหมิงพูดถึง ก็คือหนึ่งในลูกน้องที่คอยรับใช้อยู่ข้างกายเขา
เย่เฉินก็ถามอย่างสงสัยว่า “ทำไมล่ะ เจิ้งเสียงอยู่บริษัทเดียวกับนายหรือ? ”
“ใช่” เจี่ยงหมิงก็ยิ้มพูดว่า “เจิ้งเสียงเป็นหนึ่งในผู้ช่วยของผมเอง”
พูดไปดังนั้น เขาก็พูดกับเย่เฉินอีกว่า “นายมาช่วยงานผมเถอะ ไม่ต้องการประสบการณ์ทำงานอะไรหรอก มาช่วยงานทั่วไป ยกน้ำยกท่ามาเสิร์ฟก็พอ เพราะถึงอย่างไร งานที่ต้องไปบริการคนอื่นแบบนี้ นายถนัดนัก เงินนเดือนก็เดือนละ3000หยวน เป็นไง? ”
ยกน้ำยกท่ามาเสิร์ฟงั้นรึ?
เงินเดือนแค่3000หยวน?
เย่เฉินก็ยิ้มพูดว่า “เงินเดือนสูงขนาดนี้ ผมจะเหมาะกับงานนี้หรือ ไม่ไปดีกว่า”
เจี่ยงหมิงพยักหน้า แล้วพูดอย่างได้ใจว่า “ไม่ได้โม้นะ มาอยู่กับผม ต้องมีสักวันที่สามารถทำเงินได้เยอะ อย่างเช่นเจิ้งเสียง ถ้าไม่ได้ผม เขาก็อดตายไปแล้ว”
พูดไป เขาก็พูดอย่างโอ้อวดว่า “เป็นไง สนใจล่ะสิ ถ้านายสนใจล่ะก็ ก็บอกผมได้เลย ผมพูดเพียงคำเดียว วันพรุ่งนี้คุณก็เข้ามาเริ่มงานได้เลย！”
พอเจิ้งเสียงได้ยินดังนั้น ก็ทำหน้าไม่ถูก แต่ก็ไม่กล้าคัดค้านอะไร
พอได้ยิน “คำเชิญ” ของเจี่ยงหมิง เย่เฉินกลับส่ายหัว แล้วพูดว่า “ขอบใจนายมาก แต่ว่าผมชอบเกาะผู้หญิงกินเสียจนชินแล้ว ดังนั้นก็ไม่เอาดีกว่า”
ใบหน้าเจี่ยงหมิงก็ไม่พอใจเล็กน้อย แล้วก็พูดอย่างเก็บอารมณ์โมโหว่า “เย่เฉิน นายนี่มันไม่สนใจความหวังดีของคนอื่นเลยหรือไง ไอ้เราก็อุตส่าห์หวังดีจะหางานให้ แล้วนายมาทำแบบนี้หรือ? ”
ก็มีคนรีบถามขึ้นมาว่า “รถยี่ห้ออะไร? ไหนลองว่ามา”
เจี่ยงหมิงก็ยิ้มพูดว่า “Volkswagen Phaeton”
พูดจบ เขาก็ควักกระเป๋า เอากุญแจรถของหม่าจงเหลียง แล้ววางลงที่โต๊ะ ยิ้มพูดว่า “ดูสิด้านบนมีสัญลักษณ์Volkswagenอยู่ แล้วก็มีคำว่าPhaeton เป็นภาษาอังกฤษ แต่คนที่ไม่รู้เรื่องพวกนี้ พอเห็นสัญลักษณ์นี้แล้ว ก็จะคิดว่ามันเป็นรถราคาถูก หรือไม่ก็มองว่ามันเป็นรถยี่ห้อ Passat ผมก็เลยเลือกซื้อรถยี่ห้อนี้ เพราะมันดูเรียบง่ายดี”
จริงๆ แล้วตอนที่พูดประโยคนี้ ในใจเจี่ยงหมิงก็กำลังเจ็บปวด
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...