ตอนที่ทุกคนกำลังดื่มด่ำกับมื้ออาหารราคา2แสนอย่างครึกครื้นอยู่นั้น เย่เฉินก็เดินไปที่เคาน์เตอร์ แล้วพูดกับพนักงานที่เคาน์เตอร์ว่า “สวัสดีครับ ผมเป็นแขกของโต๊ะหมายเลข03 รบกวนออกบิลค่าอาหารให้ผมหน่อยครับ”
พนักงานก็รีบพูดอย่างเคารพว่า “สวัสดีครับคุณผู้ชาย ไม่ทราบว่าใช่โต๊ะที่จ่าย2แสนนั่นใช่ไหมครับ? ”
“ใช่ครับ!” เย่เฉินพยักหน้า
พนักงานก็ถามอีกว่า “คุณจะออกบิลเป็นของบริษัทหรือส่วนตัวครับ? ”
เย่เฉินตอบ “ออกเป็นส่วนตัวแล้วกันครับ”
“ได้ครับ ไม่ทราบว่าคุณผู้ชายสะดวกให้ชื่อนามสกุลไหมครับ? ”
เย่เฉินพยักหน้า แล้วพูดว่า “แซ่ เย่ ชื่อ เฉิน ครับ”
พนักงานก็รีบไปจัดการในคอมพิวเตอร์ แล้วก็เอาบิลไปพิมพ์ในเครื่องปริ๊นท์เตอร์
พอเป็นเสียงของเครื่องปริ๊นท์เตอร์ที่ดัง บิลค่าอาหารที่มีชื่อเย่เฉินอยู่บนหัว ด้วยราคาอาหาร2แสนหยวน ก็ถูกพิมพ์ออกมา
เย่เฉินรับเอสบิลมา แล้วตรวจสอบดู พอดูว่าบิลใบนี้ไม่มีปัญหาแล้ว ก็พูดขอบคุณพนักงาน แล้วก็หันหลังกลับ
ในขณะเดียวกัน เขาก็ยิ้มในใจ เจี่ยงหมิง มึงคงจะคิดไม่ถึงสินะว่า กูจะลงมือก่อน?
จากนั้นก็กลับมาโต๊ะอาหาร แล้วก็ดื่มกินกับทุกคนต่อ
เซียวชูหรันก็ถามเขาเบาๆ ว่า “เย่เฉิน คุณบอกฉันมาตรงๆ ว่าคุณกำลังมีแผนอะไรในใจอีกห้ะ? ”
เย่เฉินตอบ “เปล่านี่ ผมเป็คนดีจะตาย จะมีแผนอะไรในใจล่ะ? ”
เซียวชูหรันก็พูดกดเสียงต่ำ ว่า “ฉันรู้สึกว่าอาหารมื้อนี้ เหมือนจะกำลังเล่นงานนายเจี่ยงหมิง......”
เย่เฉินพยักหน้า พูดว่า “คุณภรรยาที่แสนดี คุณคิดถูกแล้วล่ะ!”
ระหว่างทางที่ทั้งสองคนไปห้องน้ำนั้น จ้าวโจ๋วเยว่ก็ยิ้มพูดว่า “พี่หมิง แอปพลิเคชันเงินกู้ ที่พี่ให้ผมดาวน์โหลดมา ผมแอบโหลดมาแล้วนะพี่ ไวไฟของที่โรงแรมนี้ ไม่เพียงไม่มีรหัสผ่าน แถมไวมากด้วย!เร็วกว่าอินเทอร์เน็ตที่ห้องพักบริษัทผมเยอะเลย!รู้สึกว่าได้เปรียบดี!”
เจี่ยงหมิงก็มองเขาอย่างดูถูก ในใจก็รู้ ว่าไอ้จ้าวโจ๋วเยว่คนนี้ เอาเปรียบคนอื่นอย่างหน้าไม่อาย ยิ่งกว่าตนเองเสียอีก แถมทำตัวกระจอกกว่าตนเองหลายเท่า
แต่ว่า ก็เพราะว่ามันชอบเอาเปรียบคนอื่นแบบนี้นี่แหละ ดังนั้นตนเองถึงจะมีโอกาสจัดการหลอกมันได้
จากนั้น เขาก็พูดกับจ้าวโจ๋วเยว่ว่า “เอาแบบนี้ นายไปใส่ข้อมูลประจำตัวลงในแอปพลิเคชันนั้นให้เรียบร้อย แล้วก็เริ่มกู้เงินได้เลย นายก็เลือกจำนวนเงินที่สูงที่สุด กู้ได้เท่าไรก็เอาให้หมด พอได้มาแล้วก็โอนเข้าบัญชีผม เดี๋ยวผมจะช่วยนายจัดการเรื่องลงทุนเอง เดี๋ยวสัปดาห์ถัดไปก็จะโอนเงินปันผลไปให้!”
จ้าวโจ๋วเยว่รีบพยักหน้า แล้วพูดอย่างเคารพว่า “พี่หมิงนี่ใจกว้างจริงๆ ผมนี่โชคดีจริงๆ ที่มีเพื่อนแบบพี่ ดูเหมือนว่าติดตามพี่ไป เรื่องงานแต่งของผมก็เบาใจได้แล้วล่ะ!”
เจี่ยงหมิงก็ตอบว่า “รีบไปเตรียมจัดการกู้เงินออกมา ผมก็ใกล้จะไปลงทุนในกองทุนตัวใหม่แล้ว ถ้านายยังไม่รีบไปเอาเงินออกมาล่ะก็ ก็จะตามผมไม่ทัน หลังจากนี้ก็อย่ามาโทษผมแล้วกัน”
------------

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...