ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 897
ในตอนนี้ จ้าวเห้าตระหนักถึงชีวิตของเขา จากการแสดงออกอย่างเด็ดเดี่ยวหนักแน่นของเย่เฉิน การเปลี่ยนแปลงที่สั่นสะเทือนโลกได้เกิดขึ้นแล้ว
เขาไม่ใช่คนที่ถูกทุกคนดูหมิ่นอีกต่อไป ไม่เคยเรียนมหาวิทยาลัย หนุ่มไร้น้ำยาที่ไม่มีพ่อแม่
ตอนนี้เขาเป็นเพื่อนรักของเย่เฉิน เป็นผู้ช่วยของประธานหลี่แห่งไท่หลายกรุ๊ป
และเงินประจำปี ก็สูงถึง 2 ล้านหยวน!
ถ้าอดีตแฟนของเขา รู้ว่าได้งานแบบนี้ แม่หัวสูงของเธอ เกรงว่าจะคุกเข่าต่อหน้าเขา และขอเขากลับมาคืนดีแน่
แต่ว่า เย่เฉินพูดถูก
เพราะตั้งแต่นี้ไป คนในครอบครัวนี้ไม่คู่ควรกับเขาแล้ว
กลับกลายเป็นว่าเขาไม่ได้รู้สึกหลงระเริงแต่อย่างใด แต่เขารู้ว่าตัวเองโชคดีแบบนี้ได้ ทั้งหมดก็เป็นเพราะเพื่อนรักอย่างเย่เฉินนั่นเอง
ไม่เพียงแต่จะต้องขอบคุณเขา แต่ก็ไม่สามารถทำให้เขาอับอายได้ด้วย
ในขณะนี้ คนที่ทานอาหารอยู่บนโต๊ะ มองเย่เฉินดั่งเห็นเทวดา
โทรไปสายหนึ่งก็บริจาคเงิน 1 ล้านให้สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแล้ว เพื่อนของเขาที่เห็นแก่หน้าของเขา ก็บริจาคเงินอีก 1ล้านแล้ว
เรื่องนี้ก็ช่างมันเถอะ จู่ๆเขาโทรศัพท์ ออกไปหาหลี่ไท่หลาย มหาเศรษฐีของเมืองไห่!
อีกอย่างยังแก้ปัญหาให้จ้าวเห้าด้วยงานที่มีรายได้ประจำปีละ 2 ล้าน
ความสามารถเช่นนี้เกินกว่าจินตนาการของคนแล้ว!
แต่ว่า ชูหรันกลับไม่รู้สึกแปลกใจเลย เขารู้ว่าเย่เฉินทำฮวงจุ้ยพวกนั้น ให้สำหรับคนรวยโดยเฉพาะ ดังนั้นจึงไม่แปลกใจที่รู้จักหลี่ไท่หลาย
แต่คนอื่นไม่มีใครรู้เรื่องนี้ พวกเขาต่างก็เริ่มใช้ความคิด พวกเขาหยิบเหล้าขึ้นทีละแก้ว และมองไปยังเย่เฉิน
เมื่อพูดจบ เขาก็ยกแก้วเหล้าในมือขึ้นแล้วพูดว่า: “แก้วนี้ฉันดื่มหมดนะ”
เมื่อสิ้นเสียง เขาก็ดื่มเหล้าจนหมด และก็จับมือเซียวชูหรันออกไป
เนื่องจากเย่เฉินดื่มเหล้า เซียวชูหรันก็เป็นคนขับรถให้
ระหว่างทางกลับ เธอพูดอย่างกังวลใจว่า: “ฉันว่า พ่อต้องหวั่นไหวกับคุณน้าหานอีกแล้วสิ ดังนั้นจึงคิดอยากจะหย่ากับแม่ ฉันโมโหมากๆเลย คุณช่วยฉันคิดวิธีหน่อย ดูว่าทำยังไงพ่อถึงจะกลับใจได้……”
เย่เฉินบอกว่า: “เรื่องแบบนี้จะพูดยังไงล่ะ? ถ้าพ่อไม่รู้สึกอะไรกับแม่แล้วจริงๆ บังคับให้พวกเขาอยู่ด้วยกัน ก็เป็นการทรมานทั้งคู่”
เซียวชูหรันถอนหายใจ และถามว่า: “งั้นคุณหมายความว่าจะให้พวกเขา เจ็บสั้นๆดีกว่าเจ็บยาวๆงั้นเหรอ”
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...