เห็นได้ว่าในตอนนี้เวลานี้เขาสิ้นหวังแค่ไหน
เมื่อหม่าหลันเห็นเช่นนี้ ท่าทีชัยชนะก็ยิ่งชัดเจนขึ้น เธอพูดอย่างเหยียดหยามว่า: “เซียวฉางควน ไอ้ตาเฒ่า อย่ามาเล่นมุกนี้กับฉันหน่อยเลย ยังไงล่ะ อยากได้ความเห็นอกเห็นใจต่อหน้าลูกสาวงั้นเหรอ? จะให้ฉันพูดถึงเรื่องราวความรักในตอนนั้นต่อหน้าลูกสาวไหม?”
พูดแล้ว ยังไม่รอให้เซียวฉางควนตอบ เธอก็ยิ้มเยาะเย้ยและพูดว่า: “เซียวฉางควนตอนนั้นเป็นคนดังในมหาวิทยาลัย เรื่องคุณกับหานเหม่ยฉิง ทุกคนทั้งโรงเรียนต่างก็รู้กันหมด แต่คนอย่างคุณ มีแฟนอยู่แล้ว ยังจะไปมีความสัมพันธ์กับผู้หญิงคนอื่นอีก ลงมือกับฉัน พรากความบริสุทธิ์ของฉัน ตอนนี้ทำลายชีวิตของฉันไปครึ่งหนึ่ง แล้วยังจะขอหย่ากับฉัน ในโลกนี้มีคนเลวมากมาย แต่จะมีใครเทียบคุณได้อีกล่ะ?”
เซียวฉางควนรู้สึกว่าบาดแผลในใจของตัวเองราวกับว่าถูกรถไฟชนอย่างรุนแรง
ในเวลานี้เขาตระหนักได้ว่า ชีวิตนี้เขาอาจจะไม่อาจเอาชนะผู้หญิงคนนี้ได้แล้ว
มีเธออยู่ ทั้งชีวิตของเขาคงหาความสุขที่แท้จริงไม่ได้อีกแล้ว
ครั้นแล้ว เขาก็เปลี่ยนจากสะอื้น เป็นร้องโอดครวญร่ำไห้
เซียวชูหรันรู้สึกหดหู่ใจกับสถานการณ์ที่อยู่ตรงหน้า
เธอก็ตระหนักได้ทันที ก่อนหน้านี้ไม่อยากให้พ่อแม่หย่ากัน แต่ผลที่พวกเขาทั้งสองไม่หย่ากัน ก็ต้องเป็นเช่นวันนี้ ต้องทะเลาะกันไม่จบไม่สิ้น
เมื่อเป็นเช่นนี้ พวกเขาทั้งสอง ใครๆก็ต่างไม่มีความสุข
ถ้าชีวิตในอนาคตเป็นแบบนี้ แม้แต่ตัวเองก็ยังรู้สึกว่าตัวเองไม่มีแสงสว่างเลย……
ในตอนนี้ จู่ ๆ เธอก็ได้รับวีแชทของต่งรั่งหลิน เนื้อหาคือ: “ชูหรัน ฉันเพิ่งไปTomson Riviera ยังไม่ทันได้เข้าประตู ก็ได้ยินคุณลุงกับคุณป้าทะเลาะกัน ทะเลาะกันค่อนข้างรุนแรง แกจะกลับมาดูหน่อยไหม?”
ชูหรันรีบพูดทันที: “ฉันกลับมาแล้วล่ะ”
ต่งรั่งหลินก็พูดว่า: “งั้นก็ดี จริงสิ สองสามวันนี้ฉันจะไปพักที่โรงแรมก่อน ไม่อย่างนั้นจะยิ่งทำตัวไม่ถูกจริงๆ”
แต่ตอนนี้ จู่ ๆ เธอก็ไม่รู้สึกอิจฉาขนาดนั้นแล้ว
เพราะบ้านของเธอแปลกจริงๆ ถ้าปล่อยให้ตัวเองได้อยู่ในบรรยากาศครอบครัวแบบนี้ เกรงว่าจะพังไปนานแล้ว
ในตอนนี้ เซียวฉางควนร้องไห้กลับไปที่ห้องนอน หม่าหลันเห็นเขาหนีไป อารมณ์ไร้เหตุผลของเธอก็หายไปแล้ว และกล่าวอย่างภาคภูมิใจว่า: “โธ่เอ๋ย ฉันจะไปอาบน้ำให้สบายตัวในอ่างใหญ่ของฉันสักหน่อย ในที่สุดฉันก็ได้นอนที่ Tomson Riviera สักที! ฮ่า ๆ ๆ!”
เมื่อเห็นว่าพ่อกลับไปที่ห้องนอนของตัวเอง เซียวชูหรันพูดกับเย่เฉินด้วยความหงุดหงิดว่า: “โธ่เอ้ย เหนื่อยจริงๆ ปวดหัวจะตายแล้ว ฉันก็จะกลับไปอาบน้ำที่ห้องนะ ไม่อย่างนั้นก็คงพังทลายแล้วจริงๆ……”
เมื่อเย่เฉินคิดว่าคืนนี้เขาอยากจะเลื่อนขั้น เขาก็รีบตามไปด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม……
------------

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...