เซวหนานซานตะคอกกลับอย่างโกรธเคือง: "แกจะฆ่าลูกชายของฉันเพื่อเอาตัวรอด! ตอนนี้แกยังเอาลูกสาวมาเป็นโล่ นังโสเภณี ทำไมฉันถึงมองไม่ออกว่าแกมันขี้ขลาดรักตัวกลัวตาย! ถึงเวลาวิกฤติก็ขายผัวตัวเอง แค่หมาที่ดิ้นรนเอาตัวรอดไปวัน ๆ !
หลี่ข่ายลี่คิดไม่ถึงว่าในเวลานี้สามีของเธอจะตำหนิตัวเองอย่างรุนแรงมากขนาดนี้
แน่นอนว่าตัวเธอเองอยากมีชีวิตอยู่ แต่ที่สิ่งที่เธอพูดไปไม่ใช่ว่าจะไม่มีเหตุผล ในสภาวะนี้ ไม่ว่าเธอจะเลือกตายหรืออยู่ต่อไป ก็ไม่สามารถจะเก็บลูกในท้องไว้ได้ ถ้าอย่างนั้น ทั้งคู่สามารถมีชีวิตอยู่ต่อได้หนึ่งคน ก็ ดีกว่าตายทั้งสองคนไม่ใช่หรือ
ดังนั้นเธอจึงถามเซวหนานซานว่า "เราสองคนสามีภรรยา เมื่อครู่คุณขอให้ไว้ชีวิตของฉัน ให้ปล่อยฉันไป แต่เมื่อคุณได้ยินว่าเด็กจะไม่สามารถอยู่ต่อได้ คุณก็อยากให้ฉันตายกับคุณใช่ไหม เหตุผลเดียวที่ฉันมีชีวิตอยู่คือการให้กำเนิดทายาทของคุณ?
เซวหนานซานโพล่งออกมาว่า "ฉันขอร้องให้ไว้ชีวิตของคุณ เพราะเด็กในท้องของคุณ ถ้าไม่มีเด็กอยู่ในท้องทำไมฉันตายคุณรอดล่ะ ทำไมถึงคุณตายฉันรอดไม่ได้?! ไม่ว่าจะอย่างไร เราก็ต้องตายไปด้วยกัน เป็นเพื่อนร่วมทางไปอีกภพ!”
หลี่ข่ายลี่มองเขาอย่างตกใจ แล้วพูดอย่างโกรธเคือง: "ดี เซวหนานซาน ทำไมฉันไม่สังเกตว่าคุณเป็นแบบนี้! เราเป็นสามีภรรยากัน แต่ในช่วงเวลาวิกฤติ คุณอยากให้ฉันตายไปกับคุณ!"
หลังจากเธอพูดจบ ก็มองไปทางเย่เฉินในทันที "พี่ชาย ฉันจะฟังคำสั่งทั้งหมดของคุณ ตอนนี้จะไปเอาเด็กออก ตราบใดที่คุณไว้ชีวิตฉัน!"
เย่เฉินพยักหน้าอย่างพึงพอใจ แล้วพูดว่า “ได้ ในเมื่อคุณเข้าใจชัดเจนดีแล้ว ฉันก็จะไม่ให้คุณตาย ตอนนี้ฉันจะจัดการให้คนพาคุณไปโรงพยาบาล!”
หลี่ข่ายลี่ตื่นเต้นมาก เธอคุกเข่าลงกับพื้น แล้วโขกหัวคำนับเย่เฉินหลายครั้ง
ในขณะนั้น เซวหนานซานที่อยู่ข้าง ๆ กำลังบ้าตายแล้ว!
เขาฉวยโอกาสที่หลี่ข่ายลี่ไม่ระวัง ทันใดนั้นเขาก็รีบเข้าไปบีบคอเธอแน่น จับเธอกดลงบนพื้น พลางมองดูเธออย่างโกรธแค้น "คนทรยศ ตายซะ!"
เย่เฉินหัวเราะเย้ยเยาะ หลี่ข่ายลี่คนนี้เป็นกุนซือร้ายกาจของสำนักขอทาน อย่าคิดว่าเธอเป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่ง แต่เธอสามารถทำเรื่องชั่วร้ายไม่น้อยกว่าคนอื่น ๆ
ดังนั้นถ้าเขาปล่อยเธอมีชีวิตอยู่ต่อไป ก็ขยะแขยงในใจไม่น้อย
แต่เป็นเรื่องที่ไม่มีทางเลือก คนเราต้องมีหลักการของตัวเองเสมอ พวกสวะสารเลวพวกนี้ไม่มีหลักการ จึงได้ทำเรื่องชั่วร้ายไร้ศีลธรรมมากมาย แต่ตัวเขาทำไม่ได้ อย่างน้อยเขาก็ไม่สามารถฆ่าหญิงมีครรภ์ด้วยตัวเองได้
ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว เซวหนานซานช่วยเขาแก้ปัญหานี้แล้ว อย่างน้อยเขาก็จะไม่ต้องขยะแขยงในใจเพราะหลี่ข่ายลี่ยังมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้!
...

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...