อู๋ตงไห่มีสีหน้าที่หวาดผวา และนิ่งเฉยอยู่สักพักแล้วโบกมือพูดว่า: “ไม่น่าใช่นะ เป็นไปไม่ค่อยได้ ตระกูลเย่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้ไม่มีทางที่จะให้คนในตระกูลของตัวเอง ไปเป็นลูกเขยแต่งเข้าที่จินหลิงแน่นอน!นี่เป็นเรื่องที่จะทำให้ตระกูลอับอายขายหน้าอย่างสิ้นเชิง!ไม่ต้องพูดถึงตระกูลเย่หรอก ถึงจะเป็นตระกูลอู๋ของพวกเรา ถึงจะยิ่งใหญ่ไม่ถึงหนึ่งในสิบของตระกูลเย่ แต่ฉันไม่มีทางที่จะให้นายหรือน้องชายนายไปเป็นลูกเขยแต่งเข้าที่ตระกูลยาจกตระกูลหนึ่งในจิงหลินแน่ นี่มันไม่สมเหตุสมผลเลย!”
อู๋ซินขมวดคิ้วและพูดว่า: “เรื่องนี้คิดอย่างไงก็คิดไม่ออก ว่าใช่หรือไม่ใช่เย่เฉินกันแน่?”
อู๋ตงไห่พูดว่า: “ฉันสงสัยว่าเขามีส่วนเกี่ยวข้อง แต่เกี่ยวข้องส่วนไหนฉันยังไม่แน่ใจ ฉันไม่แน่ใจ พอดีเลยพวกเราอยากที่จะล้างแค้นเขา ครั้งนี้ก็ล้างแค้นบวกกับสืบสวนไปเลย ทำสองอย่างพร้อมกัน!”
อู๋ซินรีบถามว่า: “พ่อ พ่อหมายความว่า จะไปจินหลิงอีกรอบหรือ?”
ระหว่างที่พูด เขามองไปที่อู๋ซินและถามว่า: “ติดต่อกับเซียวอี้เชียนหรือยัง?”
“ติดต่อแล้ว!” อู๋ซินรีบพูดว่า: “ความหมายของเขาก็คือ ถ้าพวกเราลงมือเขาก็จะบวกด้วย เพราะเขามีความแค้นกับเย่เฉินมากมาย เพราะเย่เฉิน เขาเลยไม่สามารถใช้ชีวิตตามปกติได้ ได้ข่าวว่าเขาทรมานมาก”
“ดีมาก” อู๋ตงไห่ถามอีกรอบ: “เฉียนหงเย่นที่ถูกส่งไปขุดถ่านหินที่ถ้ำถ่านหินดำเป็นไงบ้าง?”
อู๋ซินตอบว่า: “สถานการณ์ที่นั่นยังดีอยู่ ไม่เหมือนที่ภูเขาฉางไบที่ทั้งสองคนนั้นรักษาอยู่จะไปแย่งชิงก็ไม่ง่ายเลย ถ้ำถ่านหินดำไม่มีคนเก่งมาปกปักรักษา ถ้ามีความต้องการ พวกเราสามารถส่งคนไปได้ทุกเวลา และแย่งเฉียนหงเย่นกลับมา”
อู๋ตงไห่พูดออกมาด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจ: “พ่อลูกที่ภูเขาฉางไบ ครั้งก่อนจับคนมาไม่ได้ ครั้งนี้ส่งคนไปเยอะกว่าเดิม ไม่ว่าอย่างไงก็ต้องลากสองคนนี้กลับมาให้ได้!”
ระหว่างที่พูด อู๋ตงไห่พูดต่อว่า: “ส่งราชาบู๊ทั้งแปดของตระกูลเราไป!ฉันไม่เชื่อว่าจะจับตัวยาจกสองคนนั้นที่ขุดโสมกลับมาไม่ได้”
อู๋ซินตกใจและพูดว่า: “พ่อ ให้ราชาบู๊ทั้งแปดไปหรือ? ไม่ต้องทำขนาดนี้ก็ได้มั้ง? เรื่องเล็กแบบนี้ไม่ต้องถึงราชาบู๊ทั้งแปดก็ได้มั้ง?”
ตระกูลอู๋เป็นตระกูลต้นๆ ของเจียงหนาน ไม่เพียงมีหมอประจำตระกูล ยังมีกองกำลังที่มีฝีมือประจำตระกูลอีกด้วย
กองกำลังที่มีฝีมือของตระกูลอู๋แบ่งออกเป็นสามส่วน
ตัวเองที่ส่งคนไปแย่งคนที่ภูเขาฉางไบ สุดท้ายคนที่ถูกส่งไปก็ไม่รอด
เรื่องนี้ทำให้อู๋ตงไห่เบื่อหน่ายมาก
จนถึงตอนนี้ เขายังไม่เคยเอาเปรียบเย่เฉินสำเร็จเลยแม้แต่ครั้งเดียว
ผ่านความล้มเหลวมากหลายครั้ง ทำให้เขาสุดจะทนแล้ว รวมไปถึงโดนโจมตีอย่างหนักในวันนี้ ทำให้เขาเกือบจะพังทลายแล้ว
ตอนนี้สิ่งที่เขาต้องการที่สุดก็คือ ชัยชนะสักครั้งหนึ่ง ครั้งนี้เขาเลยต้องทุ่มสุดแรง เขาจะใช้ชัยชนะครั้งนี้ มาปลอบจิตใจที่ซ้ำของตัวเอง!
ดังนั้นเขาเลยกัดฟันและพูดว่า: “ครั้งนี้ฉันจะต้องได้รับชัยชนะ! เป็นชัยชนะที่ร้อยเปอร์เซ็นต์!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...