ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 955
ตอนที่หม่าจงเหลียงอารมณ์ไม่ดี ไม่คิดเลยว่ายาจกที่นั่งยองๆ อยู่ตรงหน้าเขา กล้าที่จะอวดเก่งกับเขา
เขาไม่พูดมาก ยกตื่นขึ้นมาและถีบไปที่จ้าวโจ๋วเยว่จนเขาล้มลงไปกับพื้นทันที และยังไม่รอให้เขาลุกขึ้นมา หม่าจงเหลียงตรงเข้าไปกระหน่ำต่อยและถีบไปที่เขา
จ้าวโจ๋วเยว่ถูกทำร้ายจน ร้องโอ๊ยออกมาด้วยความเจ็บปวดและพูดด้วยความโกรธว่า: “นายมีสิทธิ์อะไรมาทำร้ายฉัน? มีสิทธิ์อะไรมาทำร้ายฉัน? ฉันไปหาเรื่องนายหรือ ฉันอยู่ของฉันดีๆ ฉันไปหาเรื่องนายแล้วหรือ นายปัญญาอ่อนหรือเปล่า?”
หม่าจงเหลียงต่อยไปที่จมูกของเขาอย่างรุนแรง จนหน้าเขาเต็มไปด้วยเลือดสดๆ และด่าอย่างเย็นชาว่า: “มึงว่างมากหรือ? มานั่งยองอยู่หน้ารถกู? แล้วยังจะมาอวดเก่งกับกูอีก ยังจะไม่ให้กูต่อยมึงหรือ?”
พูดจบ หม่าจงเหลียงต่อยซ้ำไปอีกหลายหมัด
ต่อยจนจ้าวโจ๋วเยว่มึนหัวไปหมด เขาเกือบที่จะสลบไปแล้ว
ขณะเดียวกัน น้องเล็กของหม่าจงเหลียงเห็นทางนี้เกิดการชกต่อยกัน ก็เลยรีบลงจากรถ ไม่พูดมากเขาได้รีบไปช่วยหัวหน้าของตัวเองต่อยจ้าวโจ๋วเยว่
จ้าวโจ๋วเยว่ถูกซ้อมจนหนักมากอยู่แล้ว ตอนนี้หม่าจงเหลียงได้มีคนช่วยเพิ่มอีกคน ซ้อมเขาจนเขาสิ้นหวังไปเลย
ดูแล้วพวกเขาซ้อมตัวเองแบบไม่คิดอะไรเลย เหมือนหวังจะเอาชีวิตของตัวจ้าวโจ๋วเยว่เลย จ้าวโจ๋วเยว่ทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว เขาร้องไห้หนักและพูดว่า: “พี่ใหญ่ ผมผิดไปแล้ว พี่ใหญ่ พี่ใหญ่ผมข้อร้องหยุดซ้อมผมเถอะ พี่ใหญ่ซ้อมผมต่อไปผมต้องตายแน่ๆ .....”
หม่าจงเหลียงไม่มีท่าทีจะที่หยุดเลย ซ้อมไปและด่าด้วยถ้อยคำที่หยาบคาย: “แม่มึงเอ๊ยกูอารมณ์ไม่ดีอยู่ยังไม่มีที่ระบาย มึงมาหาเรื่องดูพอดี ถ้ากูไม่ซ้อมมึงจนตาย ถือว่ากูทำผิดต่อมึง!”
ดังนั้นเขาพูดกับจ้าวโจ๋วเยว่อย่างเยือกเย็นว่า: “มึง วันนี้ถือว่ามึงโชคดีนะ ไม่งั้นกูเอามึงตายแน่!”
พูดจบ เขาถีบจ้าวโจ๋วเยว่กระเด็นไปไกลหลายเมตร และเอากุญแจรถออกมา เปิดประตูรถโฟล์คสวาเกน แฟตัน
จ้าวโจ๋วเยว่เกือบที่จะสลบไปแล้ว ดวงตาที่บวมเท่าไข่ไก่เมื่อหรี่ตาก็เห็นดวงตาเป็นเส้นบางๆ ทันใดนั้นเขาเห็นหม่าจงเหลียง เปิดประตูรถโฟล์คสวาเกน แฟตันและเข้าไปนั่ง เขาเริ่มลนลานแล้ว
“นายมาขับรถฉันทำไม!” จ้าวโจ๋วเยว่ตะโกนออกมาด้วยความโมโห แล้วกลิ้งไปและคลานไปหาหม่าจงเหลียง
หม่าจงเหลียงยังไม่รู้ตัว ขาของเขาถูกจ้าวโจ๋วเยว่จับไว้แน่นแล้ว
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...