ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 97

บทที่ 97 คฤหาสน์หลังใหญ่Tomson Riviera

เช้าวันรุ่งขึ้น เย่เฉินเอากุญแจกับคีย์การ์ดคฤหาสน์ที่หวังเจิ้งกางให้ติดตัวไปด้วย ขับรถพาภรรยาไปยังศูนย์การขายของTomson Riviera

ไม่ช้า ก็ขับรถมาจอดหน้าประตูศูนย์การขายTomson Riviera

ศูนย์การขายในตอนนี้ มีคนรุมกันอยู่อย่างมากมาย เห็นทีชุมชนTomson Rivieraเมืองจินหลิง มีคนนิยมอย่างมาก ต่อให้ไม่มีปัญญาซื้อ แต่ก็ขอให้ได้มาดูเปิดหูเปิดตา

เซียวชูหรันเห็นแบบนี้แล้ว จึงพูดกับเย่เฉินว่า “เย่เฉิน คนเยอะแยะขนาดนี้ เราเองก็ไม่มีปัญญาซื้อ เราไม่ต้องไปเบียดดีกว่าไหม”

เย่เฉินหัวเราะ พร้อมพูดว่า “ที่รัก ไหนๆก็มาแล้ว จะกลับทำไม อีกอย่างผมอยากเปิดหูเปิดตา ไปดูเป็นเพื่อนผมเถอะ?”

เซียวชูหรันพูดขึ้นอย่างเอือมระอาว่า “ก็ได้ ไปดูสิว่าTomson Rivieraที่หรูหราที่สุดนั้นเป็นยังไง”

หลังจากเข้าไปแล้ว ผู้คนมากมายต่างรวมตัวกันที่หน้าโต๊ะทรายขนาดใหญ่ ฟังพนักงานขายอธิบายข้อมูลเกี่ยวกับชุมชนในTomson Riviera

โครงการอสังหาริมทรัพย์Tomson Rivieraในเมืองจินหลิง ครองพื้นที่เป็นจำนวนมาก

บริเวณรอบนอกโครงการ เป็นไฮไรส์คอนโด ก็เป็นบ้านที่ค่อนข้างธรรมดา มีพื้นที่ใช้สอยเริ่มตั้งแต่ 120 กว่าตารางเมตร ถึง 240 ตารางเมตรเป็นต้น ราคาแพงมาก เริ่มต้นก็แปดหมื่นหยวนแล้ว

ส่วนในที่ลึกที่สุด สงบเงียบที่สุด เป็นทำเลทองที่สมบูรณ์แบบที่สุด เป็นคฤหาสน์ส่วนตัว

ประเภทของคฤหาสน์ มีพื้นที่เริ่มตั้งแต่สามร้อยตารางเมตรจนถึงมากกว่าหนึ่งพันตารางเมตร ประกอบไปด้วยลานสวนกว้าง ห้องใต้ดิน ดังนั้นราคาขายจึงสูงมาก ตารางเมตรละ ล้านสาม

ก็เท่ากับว่า คฤหาสน์ที่หวังเจิ้งกางยกให้กับเย่เฉิน ราคาอยู่ที่ร้อยสามสิบล้าน

พนักงานขายคนนั้นพูดแนะนำขึ้นว่า “เราตั้งใจทุ่มเทเพื่อเจ้าของคฤหาสน์ที่สูงศักดิ์ ในการให้บริการด้านทรัพย์สินและการรักษาความปลอดภัยแยกกัน อย่าเห็นว่าบ้านเดี่ยวธรรมดากลับคฤหาสน์ล้วนต่างก็อยู่ในเขตบริเวณเดียวกัน แต่ด้านนอกคฤหาสน์ยังมีกำแพงกั้นอยู่ กั้นระหว่างคฤหาสน์กลับบ้านเดี่ยวธรรมดาออกจากกัน”

“บ้านเดียวธรรมดาด้านนอกเดิมก็ปลอดภัยอย่างมากอยู่แล้ว ให้บุคคลภายนอกใดใดเข้าไปด้านใน เขตคฤหาสน์ด้านในยิ่งปลอดภัย ถ้าพูดอย่างไม่น่าฟังก็คือ หากมีโจรเข้ามาในเขตบ้านเดี่ยวธรรมดาด้านนอก ก็จะไม่สามารถผ่านเขตความปลอดภัยของคฤหาสน์ เพื่อเข้าไปในเขตคฤหาสน์ ดังนั้นเจ้าของเขตคฤหาสน์จึงปลอดภัยอย่างที่สุด สามารถวางใจได้”

เวลานี้ มีผู้หญิงคนหนึ่งพูดขึ้นอย่างโมโหว่า “พวกคุณทำเกินไปไหม? นี่คืออยากให้เจ้าของบ้านเดี่ยวธรรมดาด้านนอก รับกระสุนแทนเจ้าของคฤหาสน์ที่อยู่ด้านในหรือ”

ผู้คนรอบๆต่างก็พยักหัว ฟังคำพูดของพนักงานขายคนนั้นแล้ว ความหมายก็เป็นเช่นนี้จริง

เย่เฉินรู้สึกว่าเสียงนี้ค่อนข้างคุ้นหู เงยหน้าหันไปมอง ก็พบว่าผู้หญิงคนหนึ่งที่แต่งหน้าจัดคนนั้น เป็นลูกพี่ลูกน้องของเซียวชูหรัน เซียวเวยเวย

เธอมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?

เย่เฉินกับเซียวชูหรันต่างก็ตกใจ

เมื่อหันไปมองด้านข้างเธอ ที่แท้พ่อของเธอเซียวฉางเฉียน แม่ของเธอเฉียนหงเย่น และพี่ชายของเธอ เซียวไห่หลงก็อยู่ด้วย

หรือว่าพวกเขาทั้งบ้านมาซื้อบ้านกัน?

เซียวชูหรันกระซิบพูดกับเย่เฉินว่า “คนที่บ้านคุณลุงทั้งบ้าน อยู่กันครบเลย เราไปกันก่อนเถอะ”

เย่เฉินส่ายหัว พูดขึ้นว่า “ไปไหน? พวกเขาอยู่ที่นี่ แล้วเราจะอยู่ไม่ได้แล้วหรือ?”

เซียวชูหรันพูดว่า “ฉันก็กลัวว่าพวกเขาจะพูดเหน็บแนมคุณไง...”

แต่คิดไม่ถึงว่า คนอื่นเขาไม่สนใจตนเลย

บทพูดของพนักงานขายคนนั้นก็คือ “จะซื้อก็ซื้อ ไม่ซื้อก็ไสหัวไป”

เซียวไห่หลงหันไปพูดกับพ่อแม่อย่างโมโหว่า “ไปเถอะ ไปเถอะ ไม่ซื้อแล้ว เรามีตัง ไปซื้อที่ไหนจะไม่ได้”

แม่ของเซียวไห่หลงเฉียนหงเย่นกลับพูดว่า “ไปทำไมกัน? ฉันชอบบ้านที่นี่ บ้านที่อื่นฉันไม่ชอบ”

เซียวไห่หลงพูดขึ้นว่า “แม่ อยู่ที่นี่จะไม่เป็นการเฝ้ายาม รับกระสุนแทนพวกคนมีตังที่อยู่ด้านในคฤหาสน์หรือ? ยังจะได้รับการปฏิบัติที่แตกต่างกัน มีอะไรดี?”

“เธอจะไปรู้เรื่องอะไร” เฉียนหงเย่นพูดขึ้นว่า “แม้ว่าสภาพแวดล้อมและสิ่งอำนวยความสะดวกด้านนอก สู้ด้านในคฤหาสน์ไม่ได้ แต่เมื่อเทียบกับทำเลทองในเมืองจินหลิงก็ถือว่าดีที่สุดแล้ว คฤหาสน์ที่ยายของเธออยู่นั้น เก่าแก่มากแล้ว ปรับปรุงใหม่ก็ตั้งหลายปีมาแล้ว ฉันอยู่จนเบื่อแล้ว”

เซียวฉางเฉียนที่อยู่ด้านข้างก็พูดขึ้นว่า “คฤหาสน์ยายของเธอตอนนี้เก่าแก่แล้วจริงๆ รอบๆก็กันดาร ไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกอะไรเลย ตอนกลางคืนอยากซื้อบุหรี่สักซองก็ต้องขับรถออกไปตั้งไกล เหมือนกับที่นี่ที่มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบถ้วนขนาดนี้”

พูดจบเขาก็พูดขึ้นอีกว่า “พ่อคิดเหมือนกับแม่ของลูก ซื้อที่นี่แหละ”

เซียวไห่หลงถอนหายใจ เมื่อกี้พวกเรายังทำเป็นอวดต่อหน้าพนักงานขาย คราวนี้กลายเป็นตัวตลกในสายตาคนอื่นไปแล้ว

ในขณะที่กำลังหงุดหงิด แล้วก็มองเห็นเงาร่างของสองคนที่คุ้นเคย ทำให้เขาคึกคักขึ้นมาทันที พร้อมพูดขึ้นว่า “โอ้โห ชูหรัน เย่เฉิน พวกคุณสองคนก็อยู่ที่นี่หรือ?”

เซียวชูหรันคิดไม่ถึงว่าเซียวไห่หลงจะมองเห็นพวกเขา เห็นเขาพูดขึ้นเช่นนี้แล้ว คนในบ้านของพวกเขาทั้งหมดต่างก็หันมามอง จึงยิ้มพูดขึ้นว่า “ฉันมาเดินดูเล่นกับเย่เฉิน แค่มาดูเล่นๆ”

เซียวไห่หลง รีบพูดขึ้นอย่างดูถูกว่า “ทำไม? อาศัยกำลังทรัพย์ในบ้านของพวกเธอ บวก กับสามีที่ไร้ประโยชน์ของเธอคนนี้ ยังคิดที่จะมาซื้อบ้านทำเลทองในTomson Rivieraหรือ?”