ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 973

แม้จะรู้สึกสับสนในใจ แต่นายหญิงใหญ่เซียวก็รู้ดีว่าการคิดมากไปตอนนี้คงไร้ประโยชน์ เพราะเธออยู่ในรถของคนอื่นแล้ว ดังนั้นควรนั่งลงทันทีที่มาถึงและรอ เพื่อดูว่าอีกฝ่ายจัดการอะไรบ้าง

ยิ่งไปกว่านั้น สัญชาตญาณของเธอบอกเธอว่าถึงแม้อีกฝ่ายจะดูลึกลับ แต่ก็ไม่น่าจะเป็นอันตรายต่อตัวเอง

เพราะตอนนี้ตนยากจน ไม่มีอะไรเลย ถ้าคนอื่นต้องการทำร้ายตน คงไม่ต้องเสียแรงขนาดนี้

เมื่อคิดเช่นนี้ นายหญิงใหญ่เซียวก็โล่งใจเช่นกัน

ดังนั้นเพียงแค่นั่งในรถอย่างสงบรอดูว่าอีกฝ่ายกำลังเล่นอะไรอยู่

Rolls-Royce สองคันขับตรงไปยังสนามบินเมืองจินหลิง ในโรงเก็บเครื่องบินขนาดเล็กที่สนามบิน เครื่องบิน Gulfstream ของตระกูลอู๋ได้จอดไว้ที่นี่แล้ว

มันเป็นเครื่องบินลำนี้ ที่พาเฉียนหงเย่นไปยังซูหางเมื่อคืนนี้

เช้าตรู่วันนี้ เครื่องบินออกเดินทางอีกครั้งจากซูหางไปยังเมืองจินหลิง พร้อมที่จะรับครอบครัวเซียวไป

เมื่อเห็นเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวจอดอยู่ตรงหน้า นายหญิงใหญ่เซียวก็อึ้งมากจนพูดไม่ออก

ถ้าโรลส์-รอยซ์เป็นของเล่นของคนรวย คนรวยชั้นสูงเท่านั้นที่สามารถซื้อเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวได้

เนื่องจากเครื่องบินกัลฟ์สตรีมแบบนี้ขายได้อย่างน้อย 200 ล้านถึง 300 ล้านหยวน

และถ้าซื้อเครื่องบินแบบนี้ ไม่ใช่แค่ต้องใช้เงินเพียงสองถึงสามร้อยล้านหยวน ต้องจ้างลูกเรือ รวมถึงนักบินสองคน ช่างเครื่อง และเจ้าหน้าที่บริการอีกสองสามคน

ค่าบำรุงรักษาเครื่องบินก็สูงมากเช่นกัน การจอดรถในโรงเก็บเครื่องบิน รวมถึงการขึ้นเครื่องและลงจอดที่สนามบินก็ต้องใช้เงินเป็นจำนวนมาก

เทียบเท่ากับการซื้อเครื่องบินส่วนตัวซึ่งหมายถึงการซื้อเครื่องมือเพื่อเผาเงิน

นายหญิงใหญ่เซียวตื่นเต้นมาก แต่เมื่อเห็นลูกชายและหลานชายของเธอน้ำหนักลดลงอย่างมาก เธออดไม่ได้ที่จะรู้สึกเป็นทุกข์

เมื่อนายหญิงใหญ่เซียวไม่สนใจสิ่งเหล่านี้ เธอสนใจแต่ตัวเองและไม่สนใจสิ่งอื่นใด

แต่หลังจากเข้าคุกและเห็นลูกชายและหลานชายของเธอ เธอก็รู้สึกว่าเลือดข้นกว่าน้ำ

มองดูลูกชายคนโตของตน มีผมขาวออกมาเยอะมาก และก็ดูแก่ขึ้นมาก เขาเคยมีผิวสีแดงก่ำ และหุ่นอวบ แต่ตอนนี้ ผิวของเขาหมองคล้ำ และร่างกายก็ผอมลง ซึ่งทำให้นายหญิงรู้สึกลำบากใจเล็กน้อย

ในทางตรงกันข้าม นายหญิงใหญ่เซียวไม่ได้ทุกข์ทรมานใด ๆเลย ในระหว่างอยู่ในคุก และเธอยังทำร้ายหม่าหลันอยู่สองสามวัน ดังนั้นเธอจึงไม่ดูผอมหรือแก่

ในเวลานี้ เซียวไห่หลงและเซียวฉางเฉียนวิ่งไปหานายหญิงที่ร้องไห้อย่างขมขื่นขณะกอดลูกชายและหลานชายของเธอ