ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 985
ในขณะนี้ หม่าหลันรับประทานอาหารกลางวัน และกำลังสั่งเย่เฉิน ถือถังเหล็กและพลั่วเพื่อขุดดินในแถบสีเขียวของพื้นที่วิลล่า
2 วันที่ผ่านมา หม่าหลันไม่มีอะไรทำ ออกไปเล่นไม่ได้ ขาหัก อยู่บ้านเบื่อๆ เล่นวีแชท เจอเพื่อนผู้หญิงที่ไม่คุ้นเคย มากก่อนและซื้อคฤหาสน์ในเขตชานเมือง
เธอปลูกผักและผลไม้มากมายในลานของคฤหาสน์ และแบ่งปันภาพถ่ายผักและผลไม้เหล่านั้นให้เพื่อนๆ ในกลุ่ม หลายคนยกนิ้วโป้งให้เธอ โดยบอกว่าเธอฉลาดและรู้จักชีวิตดี
หม่าหลันอิจฉามาก กระตุ้นความอยากปลูกผักและผลไม้ในลานคฤหาสน์
แต่เธอขาหักข้างหนึ่ง เธอจะพลั่วดินไหวได้อย่างไร งานแบบนี้ได้แต่ใช้เย่เฉินทำเท่านั้น
เย่เฉินไม่อยากสนใจเธอในตอนแรก เพราะครั้งก่อนเขาเคยประลองกับเธอแล้ว และเขาจะต้องสุภาพกับตัวเองในอนาคต ให้เธออาศัยอยู่ในบ้านดีๆ ดังนั้นเธอจึงไปขอร้องให้เย่เฉินช่วย
แต่เมื่อเศียวชูหรันภรรยาของเขาได้ยินว่าแม่ของเธอต้องการปลูกผักและผลไม้ เธอก็รู้สึกว่าสิ่งนี้สามารถปลูกฝังความรู้สึกของเธอและปล่อยให้เธออยู่บ้านอย่างตรงไปตรงมา
ดังนั้นก็เลยช่วยเธอหลังจากกินข้าว พรวนดินจำนวนมากเข้าไปในคฤหาสน์ และวนรอบสถานที่เพื่อทำสวนผักให้เธอแล้ว
หม่าหลันกำลังค้ำไม้ค้ำและพูดกับเย่เฉินว่า:"ขุดดินเหลือง อย่าลืมดินสีดำ ดินสีดำมีกลิ่นเหม็น"
เย่เฉินพยักหน้าและก้มศีรษะลงเพื่อขุดดินโดยไม่พูดอะไรสักคำ
หม่าหลันลังเลอยู่ครู่หนึ่งและถามเขาอย่างระมัดระวังด้วยน้ำเสียงเจรจา:"เย่เฉิน ขอคุยอะไรกับนายหน่อยได้ไหม?"
เย่เฉินมองดูนางอย่างสงสัย:"มันเกิดขึ้นเมื่อไหร่? ทำไมฉันไม่เคยได้ยินเรื่องนี้"
หม่าหลันรีบพูดขึ้นว่า:'จู่ๆ ก็โตขึ้นมาไม่ใช่เหรอ? ไปเรียนมาทำงานอีกแล้ว จะมีเวลาวิ่งเข้าไปในสวนผักได้ยังไง? ฉันสาบานต่อพระเจ้า ชูหรันชอบสิ่งเหล่านี้มากตั้งแต่ยังเป็นเด็ก ตอนที่เรียนอยู่ชั้นประถม ก็อยากปลูกบ้างในลานบ้านของอดีตคฤหาสน์ของตระกูลเซียว แต่นายหญิงใหญ่นั้นไม่เต็มใจเลย"
เย่เฉินคิดอยู่ในตอนนี้ ถ้าภรรยาของเขาชอบมันจริงๆ เขาก็อาจจะจัดการมันได้เช่นกัน
ดังนั้น เขาจึงหยิบโทรศัพท์มือถือของเขา โทรหาเซียวชูหรัน และถามเธอว่า:"ที่รัก พรุ่งนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ เธออยากออกไปเก็บเกี่ยวไหม?"
"ดีสิ!"ทันทีที่เซียวชูหรันได้ยินสิ่งนี้ ก็โพล่งแทบจะในทันทีโดยไม่คิดว่า:"ดีมากเลย! ไปเก็บที่ไหน! นายรู้ได้อย่างไรว่าฉันชอบเก็บเกี่ยว!"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...