ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 998
เฉีบนหงเย่นรู้สึกคันและอารมณ์เสียมากขึ้นเรื่อย ๆ แต่เธอเองก็ไม่มีทางอื่นที่จะจัดการกับคืนนี้
ไปโรงพยาบาลก็ไม่มีเงิน ต้องรอจนกว่าเครื่องชงกาแฟจะขายได้พรุ่งนี้
ช่วยไม่ได้ เธอทำได้เพียงลุกขึ้นและกลับไปที่ห้องชั้นสองกับเซียวฉางเฉียน
ทันทีที่เขาเข้าไปในห้องนอนใหญ่และหรูหราบนชั้นสอง เซียวฉางเฉียนแทบรอไม่ไหว พึมพำว่า:"ที่รัก คืนนี้ฉันยังอยากรำลึกความหลังกับเธอ…"
เฉียนหงเย่นตกใจมากเมื่อได้ยินเรื่องนี้ และในขณะที่พยายามดิ้นรน เธอพูดว่า:"วันนี้ช่างมันเถอะ รีบนอนเถอะ"
เซียวฉางเฉียนอ้อนวอน:"อย่าสิที่รัก"
เฉียนหงเย่นรู้สึกอึดอัดอย่างมากในเวลานี้ ไม่มีความคิดแบบนั้นหรอก และเธอก็โพล่งออกมา:"บอกว่าไม่ได้ก็ไม่ได้ วันนี้เราสองคนจะนอนแยกกัน!"
แม้ว่าเซียวฉางเฉียนจะหดหู่มาก แต่เมื่อได้เห็นอารมณ์ของภรรยาของเขาตื่นเต้นมาก เขาไม่อยากบังคับ ดังนั้นเขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอม
ทั้งสองนอนอยู่บนเตียง เซียวฉางเฉียนยังคงพยายามเกลี้ยกล่อมเฉียนหงเย่น แต่ท่าทางของเฉียนหงเย่นนั้นแน่วแน่มาก เมื่อทำอะไรไม่ได้ เซียวฉางเฉียนเลยหลับลึกไป
แต่เฉียนหงเย่นที่นอนอยู่ข้างๆเขา พลิกไปพลิกมาไม่สามารถนอนหลับได้
อาการคันที่ขีดข่วนหัวใจและตับของเธอ ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง และหัวใจของเธอก็เต้นระรัวมากขึ้น รู้สึกเหมือนกับว่าเธอเป็นโรคนี้จริงๆ
เธอกำลังคิดที่จะไปโรงพยาบาลในวันพรุ่งนี้เพื่อตรวจดูอย่างละเอียด และในขณะเดียวกันก็กังวลว่าสามีของเธอจะติดเชื้อเพราะตัวเธอเอง
…….
เย่เฉินเอาแต่คิดที่จะเตรียมสวนผักให้ภรรยาของเขาเก็บ
ต่อมา เย่เฉิน พลิกตัวและลุกจากเตียงและไปที่ลานด้านล่าง
ไม่กี่นาทีต่อมา หวังเจิ้งกางได้นำรถบรรทุกขนาดเล็กสองสามคันมาที่ประตูคฤหาสน์
รถบรรทุกเต็มไปด้วยผัก แตง และพืชทุกชนิด และแต่ละผลก็ออกผล และการเติบโตก็น่าพอใจมาก
เมื่อหวังเจิ้งกางเห็นเย่เฉิน เขาพูดด้วยความเคารพว่า:"อาจารย์เย่ ผมมีพืชผักและผลไม้ที่ดีที่สุดที่หาได้ในเมืองจินหลิง!"
"พันธุ์ไม้หรือพันธุ์อะไรก็ได้ในนี้ถูกคัดสรรมาอย่างดีในโรงขนาดใหญ่นับไม่ถ้วน และเลือกที่ดีที่สุด! สวนผักที่ผมจะหามาให้คุณจะไม่มีวันหาต้นที่สองในเมืองจินหลิงหรือแม้แต่คนทั้งประเทศจะหาได้แล้ว !"
เย่เฉินพยักหน้าอย่างพึงพอใจและพูดด้วยรอยยิ้มว่า:"เหนื่อยหน่อยนะ ฉันจะจำเรื่องนี้ไว้"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...